De bernersennen en levershunt, zin  of onzin lees zelf………

Ons verhaal, misschien verwarrend?Of juist herkenbaar,
Neem gerust contact op als je met vragen zit,

Sinds 1991 fokken wij berners, op een zeer geringe basis,waarom ??
uit liefhebberij en door onze keuze's het ras te verbeteren.
De eerste drie nesten gingen zonder problemen, uit  het derde nest,
hebben we toen onze Chesna gekozen,zij moest als kleindochter van Franka haar gaan opvolgen,Chesna  is een kind van Jork v.d.Rekerhof met als moeder onze eigen gefokte  Adoenja v.h.Grensgeval ,als  Opa  Marc'd'Artagnan  onze Franka v.t.Spyker dus als Oma.
Voor haar eerste nest gingen we naar Burschli-Yuran v.d.Schaapsteeg,
daar kwamen 9 schitterende blije drukke en stevige pups van,
we hebben daar zelf een reu van gehouden,zie onze fotogalerij.
Daar kun je trouwens al onze berners zien, met hun verhalen erbij!
Voor een tweede nest zijn we naar Udo-Pjotr von Bernetta gegaan,
een prachtige dikke knuffelbeer met een prima stamboom.
Vooral zijn rustige karakter sprak ons erg aan,
Ches is en was een drukke berner een echte werkhond,
beslist niet vervelend,maar mensen verwachten van een berner toch wat rust in het karakter,Pjotr zou dat wellicht in zijn toekomstige pups kunnen doorgeven.
De dekking verliep vlot ,vooral de tweede dag ,toen had meneer het snel door!Resultaat 6 pups,3 reuen en drie teven,ons E-nestje dus.
Helaas haalde Elvis het niet na 3 weken moesten we hem in laten slapen,
zijn slokdarm functioneerde niet!????(ook dat blijft de vraag was het een shunt?)
De pups waren weer stevig op een teefje na die was net 7 kilo toen ze de deur uit ging met 9 weken, dat was Esrah-bo.
Omdat we in deze combinatie geloofden wilden we deze nogmaals herhalen, net voor dat Ches weer gedekt ging worden hoorden we dat er ook ergens anders al een nestje was geboren van Pjotr,
dat was redelijk in de buurt ,dus kijken.
Jee wat een witbekkies,ook een blauw oog en wat laarsjes halsring …..daar wordt je als fokker en reueigenaar niet vrolijk van,toch?
Maar Ches was uit een heel andere lijn, we zouden het wel zien,
10 stuks werden er geboren(waarvan wederom een pup maar niet wilde eten en Ches wilde het steeds dooddrukken.
Na enkele dagen heeft de dierenarts de pup in laten slapen……bij sectie niets gevonden…achteraf weten we wel beter!
We denken nu aan een shunt .De pups hadden inderdaad erg veeeel wit,
maar geen blauw oog, geen laarsjes ,nee het zat allemaal aan het hoofd. Maar de bouw was wederom prima tot zwaar,wel zat er weer een teefje bij die weer wat kleiner was,maar we hoorden van collega fokkers dat dit heel normaal was.
Er zat in ieder nest weleens wat kleiners???
Wisten wij toen dat dit een aanwijzing kon zijn????
Goed,met 6 weken kregen ze allemaal vreselijke diaree,we hebben met man en macht (dierenarts)gewerkt ,dag en nacht om ze daar doorheen te krijgen,en met succes.
In de week dat de pups van het F nest werden opgehaald ,kregen we een verontrustend telefooontje ,Esrah-bo was plots overleden aan een hartstilstand……..ze hebben sectie laten verrichten en vonden geen erfelijke afwijking,fijn voor je als fokker maar die mensen zaten zonder pup en met erg veel verdriet.
Onze pups waren/gingen  net weg naar hun nieuwe baasjes en ze wilden toch eigenlijk even wachten,hun goed recht,en maar goed ook!!!!
Want voor ons moest toen de nachtmerrie nog beginnen.
En ergens knaagt het bij me nog steeds of Bo toch geen levershunt heeft gehad,daar is niet naar gekeken tijdens de sectie!

Net na Sinterklaas  ging de telefoon,de eigenaar van Senna belde huilend op,Senna had een elektriciteitssnoer opgegeten en was inmiddels  geopereerd en had 110 hechtingen.
Was dus van boven tot beneden opengemaakt,we schrokken ons te pletter en hoopten dat het goed zou komen.
Zo jong zo een zware ingreep,een week later wederom telefoon,Senna had nog voor ze de hechtingen konden verwijderen een  bot ingeslikt….ze moest met spoed  naar een specialist die ging dan kijken waar het zat.
Ze kwamen bij Warmerdam in Noordwijkerhout terecht ,en die vond het bot maar ook wat anders!
Er zat een shunt in de holle ader bij/naar het hart,hij noemde het een levershunt???????Wat was dat???Nooit van gehoord,heb me door hem goed laten uitleggen hoe verder,maar vooral ook wat te doen???
Zijn antwoord: je kunt twee dingen doen,je houdt je mond????of je laat alle anderen pups onderzoeken op de afwijking!
Dat laatste kan dat?dat was mijn vraag?
Ja, dat kon, maar  niet overal,en het kost een aardig centje.
Wij kozen toch voor het laatste. Die zelfde dag heb ik de VBSH ingelicht en gevraagd aan het toenmalig bestuur  of hun wisten dat dit bij berners voorkwam ,nee nooit van gehoord ,stuur de stambomen maar op en we maken er een notitie van.
Daar was de kous mee af. Oke het komt dus niet of nooit voor bij de berner,ik had gewoon stomme pech,toch!!!!Eigenwijs als ik ben ,en met het google  in mijn achterhoofd, aan het zoeken op internet.
Bij de VBSH site kon je vragen stellen waar iedereen op kon reageren,ik heb daar de vraag neergelegd, weet iemand wat levershunt is?
Kreeg de zelfde dag nog antwoord,de fokker die Pjotr ook gebruikt had, had  twee pups met shunt in zijn nest zitten, de een inmiddels succesvol geopereerd en de  ander ingeslapen!
Ook hij wist toen niet hoe erfelijk het was en had het niet gemeld.
Ik hoor jullie denken , ooo dus die reu moet de fok maar uit,met twee verschillende teven  levershunt pups………nou dat heeft de reuen houdster toevallig wel  gedaan, om verdere ellende te voorkomen.
En ze heeft  tevens een artikel over  levershunt in het bernerblad geplaatst. Maar  nu die andere vraag,in hoever spreek je nu dus nog van het komt weinig voor bij berners ,twee nesten in een jaar.
Toeval hoor ik iedereen roepen ,5 pups in een jaar is niet veel, maar  alle gevallen die niet gemeld zijn door onwetendheid?
Zelf denk ik dat dit aantal veel hoger ligt!!!!
Maar  terug naar onze levershuntgevallen , in samenwerking met het mensenziekenhuis uit Zevenaar  en de dierenartsen praktijk waar wij altijd komen hebben we alle pups ,ook die uit de andere nesten laten terug komen en getest,en ook de moederhond.
De eigenaar van Senna had destijds al besloten om Senna niet te laten operen aan de shunt gezien de slechte toestand van Senna.
Dat in ons achterhoofd en de berichten van de Cairnterrierclub dat levershunt een aangeboren erfelijke afwijking is,gingen we samen met de eigenaren van onze pups naar de praktijk,sommige kwamen daar rechtstreeks naar toe,zoals ook Flo.
Het beestje woog nog geen 13 kilo,de pups van het F nest waren op dat moment 17 weken en zaten gemiddeld rond de 20 kilo .
Daar schrokken we van,en omdat we inmiddels wisten dat  anorexia een aanwijzing voor levershunt is,hielden we ons hart vast.
En tot ons grote verdriet zaten er nog twee bij die het ook hadden.We hebben daarna alle opties en vervolgonderzoeken samen met de eigenaren doorgenomen.
Flo werd na grondig onderzoek ingeslapen en Forlan-shinji  geopereerd.
Tot twee maal toe zelfs,de shunt was bij de eerste operatie niet gesloten.
Wat een verdriet zeg,maar  ook de boosheid nam toe,hoe kan ik nu juist levershunt in mijn nest hebben,als het erfelijk is moet er toch al eerder wat zijn geweest,of was ik gek?

Na veel internetten en onderzoeken kwamen er nog meer gevallen te voorschijn,ja bij berners!!!!
Het was toch ook van de gekke dat  alleen  “onze chesna”drager was,
dat moet ze toch ook van iemand hebben geërfd,net als de reu en de teef van de andere fokker.
Bellen dus met Zwitserland daar kwam de reu tenslotte vandaan.
De voorzitster wist precies waar ik het over had,maar bij hun werd er ook niet openlijk over gepraat zoals over veel zaken die het ras of liever gezegd de fokker kunnen schaden.
Bel maar eens met Amerika,die hadden ook enkele gevallen.
Toen ik dit allemaal te horen kreeg en zag aan de stambomen welke honden er mee gemoeid waren,wist ik het al,niet alleen ik had eventueel shunt in mijn lijnen,maar vele anderen ook.
Dragers zoals Onze Chesna en Pjotr waren namelijk niet ziek, nee sterker nog, alleen als ze een drager tegen kwamen als partner, dan ,en eerst dan pas konden(en dat hoeft ook nog niet altijd) er pups geboren worden die dus ook lijder zijn, lijders gaan dood of moeten geopereerd worden.
Bij levershunt  maakt een combinatie waarvan er maar een drager is,ook weer dragers  maar geen lijders! Zo krijg je de verspreiding!!!De ziekte symptomen van de berner zijn niet geheel gelijk aan die van de Cairnterrier,die overigens al jaren pups verplicht testen op leverhunt!
Onzindelijkheid,veel drinken,druk of juist heel sloom gedrag,en vooral het niet willen eten kwamen bij alle zieke bernerpups voor.
Kun je het dus in het nest zien???nee beslist niet!
Niet elke lichte pup (overigens was Shinji gewoon 9 kilo met 8 weken)heeft een levershunt, maar is wel de moeite waard om goed te volgen of er geen meerdere symptomen bij komen, trek dan beslist aan de bel, of beter nog laat ze testen ,de test is gemakkelijk   en goedkoop in  Utrecht te doen, en je hebt zekerheid! Waarom ook wij ,zal dan nog de vraag rijzen?
Nu je zult de pech maar hebben ,zoals wij ,dat ook  jij !!!!! per “ toeval”  een pup fokt met shunt,dat wil je de nieuwe eigenaar  niet aandoen.
Inmiddels zijn we enkel jaren later en gelukkig is er in Utrecht aandacht aan de levershuntgevallen gegeven.
Mede door het “toeval”dat ik in het bestuur  van de VBSH terecht kwam,waar bij “toeval ook“iemand inzat waar dus ook weer bij “toeval” een pup met een levershunt werd geboren die op de operatietafel overleed,en dat wij samen met het bestuur van toen en de Universiteitskliniek in  Utrecht en in samenwerking met Prof Jan Rothuizen berners bloed zijn gaan afnemen. Fokkers, die het willen, kunnen nu ook hun pups laten  testen!!De ziekteverschijnselen komen vaak pas aan het licht rond de 13 weken.
Het enige positieve wat ik uit dit toeval heb geleerd: test altijd je pups op levershunt! Want toeval bestaat niet!!!!!
Wees wijs met het ras,voorkomen is beter dan genezen!
Dragers hoeven niet uit de fok,ook uw berner kan drager zijn zonder dat u het weet!
Pups testen is de enige remedie,ook om dragers  bij “toeval” te ontdekken…
Ik hoop dat velen mijn verhaal  waarderen  , maar wees gewaarschuwd, fokkers die roepen  het komt in mijn lijn niet voor………………….Juist..
ze zullen “toevallig “maar wel de pech hebben!

Ter nagedachtenis van Fleurie-Senna ,Forlan Shinji en flo van het Grensgeval!
Wij hopen dat in de toekomst dragerschap aangetoond kan gaan worden doormiddel van het DNA onderzoek!